Column Twan Huys - Wolkers

Waarom weet ik niet, maar plotseling dacht ik aan Jan Wolkers. Het zullen de platanen zijn geweest in mijn straat met hun groene uitbarsting van jong blad, de streeploze blauwe hemel, de lentezon.

Al bijna drie jaar dood maar moeiteloos komt Wolkers’ navrante stem op in mijn geheugen. Uitbundig vertellend over zijn tuin op Texel en over die prachtweek op een onbewoond eiland. Bijna veertig jaar geleden nu reisde hij op uitnodiging van de VARA radio af naar Rottumerplaat. Hoe is het om te leven op een onbewoond eiland? Het Robinson Crusoë-gevoel. Twee schrijvers woonden afzonderlijk een week op het enige onbewoonbare eiland van ons koninkrijk, Godfried Bomans en Jan Wolkers. Voor stadsmens Bomans was het de hel. Hij overleed vijf maanden na terugkeer van het eiland. Wolkers had er de tijd van zijn leven en beleefde de mooiste avonturen. Hij vond er een dode zeehond, redde een huiler die per helikopter naar de vaste wal werd gebracht en stuurde vier Duitse nimfen op een zeilboot terug de zee op. ‘Ze hadden huiden zo zacht en glanzend als een zeehond maar ik moest ze wegsturen. Met moeite, he. Tenslotte was de opdracht een week lang alleen door te brengen op het eiland’, vertelde Wolkers me in 1991 toen ik hem twintig jaar na zijn eerste bezoek had uitgenodigd voor een weerzien met het eiland. Het is in alle opzichten de mooiste reis die ik ooit in Nederland heb gemaakt. Wolkers kwam met het hele gezin, vrouw Karina en de tweeling Bob en Tom. In de koelbox flessen cider en whiskey. Hij liet me Rottumerplaat zien en vertelde liefdevol over flora en fauna. Minutieus legde hij met zijn camera alle veranderingen op het eiland vast. Ook vertelde hij over Godfried Bomans, de man die zich geen raad wist in de natuur en bijna gek werd van eenzaamheid. “Hij had schoenmaat 49 en met die grote voeten vertrapte hij alle nesten en eieren van de broedende visdieven.’ De hele dag zwierven we over het eiland. Karina naakt zwemmend aan de Noordzee kant van Rottumerplaat, Jan als een strandjutter op zoek naar een schat. Een lege wijnfles die door de zon nog een vleugje alcohol prijsgaf en een meeuw die zich van geen gevaar bewust liet oppakken door Wolkers. Bijna twintig jaar geleden, een zonnige dag op een onbewoond eiland met een meesterverteller. Ik weet niet waarom, maar het is zo’n dag waarop ik Jan Wolkers mis.

Deze column werd eerder gepubliceerd in de VARAgids