Eiland - 2

Vanuit de vensterbank van zijn kamer kijk ik over het Zwitserse Meer van Biel. Een bed, een bank, twee stoelen en een kleine tafel.

In de spiegel zie ik mezelf, een donkere schim omlijst door het korenveld buiten en in de verte een kersenboom. In deze kamer op het eiland St. Petersinsel verbleef de Zwitserse filosoof Jean-Jacques Rousseau. Hij beleefde er de gelukkigste tijd van zijn verder treurige leven. Samen met vrouw en kinderen reis ik nu in de voetsporen van Rousseau op zoek naar het moment van ‘volledig geluk dat in onze ziel geen enkele leegte laat die gevuld moet worden.
Daar waar Rousseau twee maanden neerstreek in dit hotel (kinderloos bovendien, want zijn vijf kinderen had hij eerder afgestaan aan weeshuizen in Parijs), staan wij hier bij de receptie met te veel bagage en te weinig tijd. Rousseau schreef in zijn laatste boek Overpeinzingen van een eenzame wandelaar over dit idyllische eiland: ‘Verzonken in mijn eenzame overpeinzingen, hetzij liggend in mijn boot, die ik met de stroom liet meedrijven, hetzij zittend aan het woelige meer of ergens anders, aan een mooie rivier of aan een beekje dat over de kiezelstenen kabbelde. Waarvan geniet men in een dergelijke situatie? Van niets dat buiten ons ligt, van niets anders dan onszelf en ons eigen bestaan.
Vanuit zijn kamer, nu een klein museum, begrijp ik de betoverende kracht van dit eiland. Ik ben niet de enige. In de houten omlijsting van de deur en het raam staan initialen, namen en data van eerdere bezoekers. Rousseau lokt 232 jaar na zijn dood nog steeds geestverwanten naar dit paradijs. Het is aangenaam stil als ik op zijn bed ga liggen. Twee dagen verblijven we in dit hotel, te kort om mee te deinen op het ritme van het koren en de golven van het meer. Bovendien is er de constante afleiding van telefoon, sms en internet. En toch wil ik het weten, wat maakte de meest ongelukkige man ter wereld hier zo gelukkig? Het eiland, de natuur, een totaal gebrek aan afleiding van vrienden en vijanden. Zijn boekenkist bleef ongeopend en brieven schreef hij hier niet. De voorwaarden waren ideaal voor het innerlijk geluk van Jean-Jacques Rousseau. Liggend op zijn bed begrijp ik zijn stille en eenzame leven dat het verblijf in dit fraaie oord zo aangenaam maakte. In zijn woorden: "Zolang deze toestand voortduurt heeft men, net als God, genoeg aan zichzelf".